Babette is niet meer. Het lieve schaap, altijd tuk op een knuffel, was helemaal op.
In 2018 arriveerde ze, samen met Nel, als begin van ons schapen-avontuur. Al snel bleek dat Babette veel makkelijker benaderbaar was dan Nel. Nel hield, zoals het een schaap betaamt, de eerste tijd nog een beetje afstand. Babette vond het geweldig om geknuffeld te worden en kwam er al snel om vragen.
Eind 2018 werd het koppel uitgebreid met Arie. In eerste instantie leverde dat alleen bij Nel lammetjes op. Maar in augustus 2019 verraste Babette ons toch ook met een lammetje!
Daarna wilde ik haar een jaartje rust geven. Maar Arie en Babette waren dol op elkaar. En toen in november 2019 Arie een keer ontsnapte had dat dus direct gevolgen. In april 2020 had Babette weer twee lammetjes: Sandra en Krelis.
Dat was wel wat veel en snel achter elkaar. Ze stond dan ook te hoesten . “Longontsteking”, constateerde de dierenarts. Sindsdien is ze altijd erg mager gebleven. Maar ze gaf enorm veel melk! “Zo één die beter voor de boer zorgt dan voor zichzelf”, zei de buurman.
Ze was ook altijd dol op aandacht. Bekenden of vreemden, Babette kwam gezellig om een knuffel vragen. Kinderen moesten zich soms goed schrap zetten om niet omgeduwd te worden door het zich opdringende schaap.
In 2021 liep het lammeren niet goed af. ’s Ochtends stond ze ineens met twee (hele grote) dochters in de wei. Maar ’s middags bleek, dat er nog een derde (inmiddels dood) lam in zat. Dat zat nog vast in de baarmoeder… Uiteindelijk moest er een keizersnee worden uitgevoerd om het derde lam weg te krijgen.
En door alle stress en pijn ging ze ’s nachts ook nog op één van haar overgebleven dochters liggen. Wat een verdriet… Ze liep een dag lang om haar verdwenen kind te roepen…
Hoewel ze volgens de dierenarts daarna weer bij de ram mocht, heb ik dat maar een jaartje overgeslagen. Daar was Babette het overigens (luidkeels) niet mee eens. Dus in oktober 2022 heb ik haar toch maar weer bij de ram (Bruno had inmiddels Arie opgevolgd) gelaten. Pas in juni 2023 resulteerde dat weer in een lammetje. Omdat dat in de midzomernacht ter wereld kwam, en weer voor veel stress en gedoe zorgde, noemde ik die Puck.
Babette was met stip het minst nerveuze en meest eigenwijze schaap van de kudde. Heel on-schaap-achtig ging ze altijd gedecideerd haar eigen weg. Dat was niet altijd handig, als ik met het koppel van de stal naar de wei liep. Ik herinner me een keer dat ze stronteigenwijs de Ratellaan op liep om te zien of het gras daar groener was, terwijl de rest gehoorzaam met Nel en mij mee liep naar de wei. Puck (toen nog een klein lammetje) sprintte luid blatend zenuwachtig heen en weer tussen haar moeder en de anderen. “Mama, kom nou, we moeten die kant op mama, kom nou mee, ze gaan allemaal daarheen mama!”
Ze had ook heel aparte voorkeuren wat eten betreft. Babette was als enige van de schapen dol op de blaadjes van klimop en op smalle weegbree, en ze wist precies waar ze dat kon vinden. Na verloop van tijd wist ik ook wel waar ik haar kon vinden, als ze weer eens was afgedwaald, en achter de stal klimop van de bomen stond te snoepen.
Het laatste jaar ging het niet goed met haar. Ze had een vervelende ontsteking aan haar kaak, wat kauwen moeilijk maakte. Ze werd magerder en magerder, al gaf ze geen melk meer en kreeg ze nog wel brokjes. Ze vond het vorig jaar echt niet leuk meer om als klimobject of trampoline gebruikt te worden door de lammeren van de andere schapen.
Haar vacht zag er slecht uit en ik vroeg me af of ze zich wel warm kon houden in het winterweer. Speciaal geweekt voer voor oude dieren vond ze niet lekker. Toen ze eind februari ook nog een ontsteking aan haar hoef kreeg besloot ik dat het afgelopen was. Bij de euthanasie constateerde de dierenarts dat er bovenop alles ook nog pus in haar borstkas zat (mogelijk iets te maken met die oude longontsteking?) Een goed besluit dus, maar daarom niet minder verdrietig.
Van alle schapen die we tot nu toe hebben gehad was Babette de eerste, maar ook wel het meest bijzondere. Dag lief schaap.
En voor alle regelmatige lezers van dit blog: ik zal jullie niet vervelen met een uitgebreide levensbeschrijving bij ieder overleden schaap. Maar Babette was net even bijzonderder… zij verdient het.