Weer een weg

Het toegangspad was dus ernstig aan reparatie toe. Dus toch maar de loonwerker ingeschakeld. Die heeft op de ergste 50 meter (in de bocht) netjes een laag schoon puin aangebracht. En omdat de weg daar door een kuil liep (waar dus al het water heen liep) ook een drainagebuis onder het pad aangebracht en een greppeltje gegraven naar de sloot. Nu kunnen we weer zonder problemen bij het huis komen!

Toen hij de zode eraf had geschraapt was te zien dat het oorspronkelijke toegangspad nog veel dichter langs de eikenrij liep. Zuinig om het weiland heen. En zuinig verhard, met één rijtje steentjes per bandenspoor (op de foto zie je het rechter spoor; het andere ligt inmiddels onder de begroeiing). Wij hebben nu een wat ruimere bocht door het weiland aangelegd, anders kan straks het bouwverkeer de bocht niet maken. En ook omdat we het hazelaarsbosje willen ontzien, dat ooit vlak langs het pad stond, maar intussen er overheen is gegroeid.

Nu ligt er een nette, goed berijdbare, 3 m brede puinbaan, ietsje hoger dan het weiland. De zijkanten zijn afgewerkt met de zode die eronder vandaan kwam. Het ziet er nu een beetje kaal uit, maar op den duur zal het geheel wel weer groener worden.

Door al het heen-en-weer-gerijd zal het microreliëf van het weiland wel schade hebben opgelopen. Dat is jammer, want het is een aspect van het landgoed waar ik heel blij mee ben. De oude mijnheer heeft  het nooit laten egaliseren. Daardoor is het natuurlijke hoogteverschil (van ruim 3 m!) in het perceel bewaard. Maar ook is op de website van Actueel Hoogtebestand Nederland nog te zien hoe het perceel vroeger was ingedeeld en waar tot de ruilverkaveling een ander boerderijtje heeft gestaan. Waarschijnlijk is dit één van de laatste plekken in Nederland waar nog nooit een bulldozer overheen is gegaan! Ik probeer die lijnen in het veld nu terug te vinden (dat valt nog niet mee), zodat ik ze in ere kan herstellen.