Lundiapuzzelen

Als je een duurzaam huis bouwt, moet je dat natuurlijk ook duurzaam inrichten. Zeker na het keukenblad-debacle. Wat duurzaamheid betreft gaat er eigenlijk niets boven het onvolprezen kastensysteem van Lundia. (Nee, ik word niet gesponsord – was het maar waar!) Oerdegelijke en fraaie stellingen van grenenhout die levenslang meegaan en telkens weer op een andere wijze kunnen worden gecombineerd en opgesteld, al dan niet na een schuur- en schilderbeurt. Doodzonde dat het bedrijf grotendeels ten onder is gegaan aan goedkope concurrentie van Ikea-rotzooi.

Wij zijn er allebei mee opgegroeid (Joris kwam er pas op tienjarige leeftijd achter dat ‘Lundia’ níet een synoniem was voor ‘boekenkast’.) Dus toen we op onszelf gingen wonen, láng voor we elkaar kenden, bouwden we vanzelfsprekend ook al onze eigen Lundia-collectie op.

Ik was apetrots toen ik op mijn negentiende van mijn spaargeld een stuk boekenkast kocht voor in mijn studentenkamer.

Joris kreeg toen hij op kamers ging van zijn grootouders een Lundiakast mèt bureau. Die een kwart eeuw later in de stacaravanjaren weer uitstekend dienst deden als servieskast en eettafel.

De staanders en schappen die we nu (in allerlei dieptes en hoogtes) bezitten hebben we grotendeels tweedehands gekocht; er zijn er heel wat bij die ouder zijn dan wijzelf. En je blijft het maar aanpassen.

In de woonkamer paste de boekenkast na het stuken helaas net niet meer onder de mooie rondingen van het plafond. Joris heeft er radicaal de zaag in gezet. Door de staanders aan te passen aan de ronding past de kast nu nèt. En de constructie bleef ook nog nèt intact. Hopelijk is dat nog steeds zo als de leemvloer er in komt… nou ja, dat zien we dan wel weer.

Toen we elkaar leerden kennen kochten we allebei Lundia-onderdelen van 60 cm diep voor een kleerkast. En toen we gingen samenwonen fuseerden de kasten tot één grote kast. Die heeft de afgelopen 23 jaar gestaan op vijf verschillende adressen in Groningen, Houten en Amersfoort. Nu staat-ie waar ooit de muur tussen inloopkast en slaapkamer moet komen. Superduurzaam. Maar hij is te breed! Er is maar 2,38 m ruimte en de kast is 2,52 m breed! Niet over nagedacht toen we het huis ontwierpen!

Ook in de bijkeuken passen onze kastelementen van 80 breed en 40 diep nèt niet. Maar! Als we de breedtes 50-100-80 gebruiken, benutten we de beschikbare ruimte in bijkeuken en inloopkast weer wel efficiënt. Dus we gaan weer op onderdelenjacht. Wie wil er nog oude Lundia verkopen of ruilen? We zoeken:

  • vier staanders (waarvan minimaal twee dichte) van 40 diep en 228 hoog;
  • een stuk of acht schappen van 40 diep en 100 breed (bijkeuken);
  • acht schappen van 60 diep en 80 breed (kleerkast);
  • draagbeugels om een uitspringend schap geschikt te maken voor staanders van 40 diep;
  • een set vlakke deuren van 80 breed, 100 hoog;
  • een set vlakke deuren van 80 breed, 60 hoog.

Het hoeft allemaal geen woonkamerkwaliteit te zijn, waarschijnlijk gaan we het toch schilderen. We hebben eventueel ook te ruil, zowel schappen als staanders, plus de nodige losse onderdelen (laden, deuren, hangmappenlade etc.), in 30, 40 en 60 diep.

(We houden natuurlijk ook Marktplaats in de gaten. En als niemand meer ongebruikte Lundia op zolder heeft staan gaan we lekker ons lijstje van tweedehands Lundia dealers afbellen. )

Keukenperikelen

We hebben de afgelopen maanden erg toegewerkt naar de datum van 6-7 december, omdat dan het nieuwe aanrecht geleverd zou worden en de keuken geplaatst. Maar dat liep weer eens anders dan gepland…

We hebben lang getwijfeld over de keuken. Niet zozeer over de indeling of de kleur, maar over de vraag of we een nieuwe keuken gingen kopen. Uiteindelijk kozen we voor een tweedehands. In de wetenschap dat er nog een kastje voor de oven bij moest en een ander kastje niet meer paste, en dat er daardoor ook een nieuw aanrechtblad nodig zou zijn. Het was niet 100% wat we wilden, maar wel 70%. En met een mooi blad dachten we dat wel naar 90% te kunnen krijgen. En dan hadden we in elk geval een deel van de grondstoffen bespaard.

Maar toen ik begin dit jaar op aanrechtbladjacht ging bleek het nog best lastig om de juiste kleur grijs te vinden. Je zou zeggen ‘donkergrijs met een spikkeltje – kan niet misgaan’, maar heel veel kleuren grijs leken in combinatie met de grijze tegels van de keuken opeens paars, terwijl de tegels zelf opeens een groene zweem kregen. (Gebruikelijk is dat je alles tegelijk uitzoekt. Wij snappen niet hoe mensen dat doen. Na 20 minuten keukengeleuter van zo’n keukenboer krijg ik sterretjes voor mijn ogen en ben ik bereid een lichtgevend paars aanrechtblad met glitter te accepteren, als ik maar weg mag.)

Uiteindelijk vonden we in juli een heel acceptabele grijs met spikkeltje bij een firma die specialiseert in het opknappen van oude keukens. Wel iets glimmender dan we in ons hoofd hadden, en composiet, dus niet goed recyclebaar, en tamelijk prijzig. Maar goed, dan heb je wel een keukenblad waar je blij mee bent en lang mee doet.

Daarna was er nog wat heen-en-weer gemaild over de tekening met de maten. En daarbij was me ook opgevallen dat er een andere kleurnaam (‘Vezza’) op de tekening stond dan op de opdrachtbevestiging (‘Viper’). Maar dat zou in orde komen, verzekerde de keukenfirma.

Enfin, het leek allemaal geregeld; daarna werd ik plotseling ziek en daarna was de leemweek en al met al schoof de keuken wat naar achteren in de gedachten terwijl we maandenlang druk stuukten en schilderden en toen was het eindelijk zover.

Op 6 december werd het aanrecht gebracht. ‘Mooi kleurtje!’ zei de bezorger. Maar wij aarzelden. Was dit echt de kleur die we besteld hadden? Zo lichtgrijs?

Direct de leverancier gebeld. “Ja, er was iets met die kleur. O ja, er stond ‘Vezza’ op de tekening, maar het moest ‘Viper’ zijn. Ja, dat kwam doordat ‘Viper’ niet in het tekenprogramma van de fabriek zat. Nee, dat was duidelijk aangegeven. Met een pijltje bij de tekening die naar de fabriek ging.”

Maar op de pakbon stond toch echt ‘Vezza’. En toen ik een foto naar de keukenfirma had geappt beaamde die dat dit echt niet klopte. Lichtgrijs hoogglans met donkergrijze friemeltjes die nèt niet op marmer lijken maar op een goedkope imitatie daarvan. En er zit ook nog een waterkering op die we niet wilden…

Dat is nu al de derde keer dat het misgaat bij een groot (duur) onderdeel. Eerst bij de gebintbalken, die de tekenaar op eigen houtje 25 cm had ingekort. Toen bij de vlaswol, waar de dealer het verkeerde productnummer (voor 14 cm dik, ipv 16 cm) op de offerte bleek te hebben staan. En nu het keukenblad.

We krijgen een nieuw blad, want de fout ligt overduidelijk niet bij ons. Maar we balen ontzettend. Voor de milieu-impact van het maken van een nieuw keukenblad hadden we bijna net zo goed een hele nieuwe keuken kunnen kopen. Zou ons natuurlijk nog wel een paar centen meer hebben gekost, maar dan had het 100% gepast en zouden we er veel minder werk aan hebben (Joris moet nu nog een aantal kastjes verbouwen en deurtjes en een plint maken, en een afzuigkap ophangen en daar een een koof rond timmeren).

Het blad is wel geïnstalleerd, zodat we nu wel van de keuken gebruik kunnen maken. Heel fijn dat alles in de keuken en de bijkeuken weer op zijn plaats staat en heel fijn om zoveel werkruimte te hebben. Maar echt blij kunnen we er niet mee zijn want het blad gaat dus over een paar maanden hoogstwaarschijnlijk naar de stort. Doodzonde. Want het is kwalitatief prima, maar echt vre-se-lijk lelijk. Te lelijk om aan te wennen. Vinden wij althans. Iemand anders belangstelling? Misschien dat het in een hoogglans keuken in een heel modern interieur wel past…

Stuken en schilderen

De afgelopen weken druk bezig geweest met muren stuken en schilderen . En wat wordt het dan anders!

Op onderstaande foto staat de servieskast nog van de muur af, waardoor de keuken maar half zo groot is. (Die kast is loodzwaar, je verplaatst hem niet zo maar even met z’n tweeën.) De kachel is nog niet aangesloten en het kachelbankje is nog niet gestuukt.

Toen de leemverf er eenmaal was heb ik eerst de muur achter de servieskast geverfd, zodat die kast weer op zijn plek kon. Dat was hoognodig, want intussen werd het tijd om aan de andere kant van de keuken te beginnen met stuken. En bovendien kon toen eindelijk de kachel weer worden aangesloten (en konden we dus weer stoken).

Vervolgens heb ik de eerste laag van de wand achter de keuken gestuukt. En terwijl die droogde de slaapkamer geschilderd. En hoppekee, tapijttegels er weer in en bed naar beneden. Wat heerlijk om weer beneden te kunnen slapen en niet meer op en neer te hoeven voor de badkamer en wc!

Intussen was ik moed aan het verzamelen om de woonkamer te gaan schilderen. De rondingen rond de ramen zagen er in leemkleur namelijk ook al heel mooi uit. En van de ervaringen in de werkplaats weet ik, dat als je gaat schilderen, alle oneffenheden opeens veel meer gaan opvallen. Maar ja, bruin is ook zo donker. Rixt en Huub kwamen helpen.

En toen het allemaal twee lagen verf had gekregen zag het er toch ook wel héél mooi uit! Maar we moesten nog even wachten met het terugzetten van de meubels, want de ‘muur achter de piano’ en het warme bankje moesten óók nog één laagje stuc, vóór daar geschilderd kon worden.

De kachel wilde ik eigenlijk geel schilderen. Maar na een poll onder vrienden en familie zag ik daar – voorlopig – vanaf. Het kan altijd nog.

Intussen voorzag ik dus ook de wand-achter-de-keuken van twee lagen leem (met veel moeite, boven de ramen kwam alles weer naar beneden. Ondersteboven stuken blijft lastig).

En toen was het Grote Moment daar, dat de woonkamer weer terug kon verhuizen! Eindelijk, na vijf jaar, staat de boekenkast weer in de kamer. Home is where my books are. GENIETEN! Zeker als de novemberregen tegen de ramen slaat, terwijl je lekker op het warme bankje tegen de kachel aan zit. Wát een verademing, na vijf winters stacaravan!

Is het nu af? Nee, nog lang niet. Zowel in de woonkamer als in de slaapkamer komt nog een leemvloer. Dat is spannend, want die maken we helemaal op basis van theorie uit een boekje. We moeten dus eerst de nodige tests doen met het materiaal. En omdat het een tijdrovend project is (ook die leemlaag moet drogen en vervolgens moet de lijnolie waarmee je het fixeert ook helemaal uitharden, vóór je er op kunt lopen) betekent dat, dat die kamers dan een aantal weken niet toegankelijk zullen zijn. En vóór de vloeren worden gelegd moet eerst de muur tussen de slaapkamer en de inloopkast gemaakt, en het muurtje tussen de keuken en de woonkamer. Dat is dus weer een heel hoofdstuk op zich.

In de keuken is trouwens ook nog steeds één wand niet gestuukt: die waar de openslaande deuren in zitten. Dat is nog een hoofdpijndossiertje; het gebint (wat van vers eiken is gezaagd) is door het drogen uiteraard gaan krimpen en werken. En bij deze deuren heeft dat erin geresulteerd dat de balk boven de deuren is gaan doorhangen, waardoor de deuren klemmen. We weten nog niet precies hoe we dat moeten oplossen, maar het is in elk geval handiger als we er nog even geen laag leem overheen smeren.

Niet goed te zien, maar de dikke, horizontale balk is in een onhandige richting gaan werken. Op de foto hieronder is goed te zien dat daardoor de speelruimte midden boven de openslaande deuren (links op de foto) veel kleiner is dan op de hoeken.

Nog genoeg te doen dus, maar voor we daar aan beginnen willen we eerst even rustig kunnen ademhalen. Nou ja… er zijn natuurlijk altijd heel veel kleinere klussen; Joris is deuren aan het maken en lichtpunten aan het aansluiten en ik moet nodig beginnen aan de najaarsklussen op het erf (een week of zes later dan gewoonlijk, ook vanwege het zachte najaar). Dus leven we nu gewoon even op een vloer van tweedehands tapijttegels en oude kleden. Dat gaat prima.

Eerst wordt de keuken weer teruggeplaatst (komende week); die wand is nu ook af. Dan zijn in elk geval alle ruimtes weer bruikbaar vóór de winter. Laat de kerst maar komen!

Septic tank

Op het erf lag nog een septic tank. Die lag precies op de plek waar uiteindelijke de rij-route naar de parkeerplaats moet komen. Niet handig, want we durfden er eigenlijk niet echt overheen te rijden. Dus kwam Jochem weer een keer met zijn kraan.

Uiteindelijk kostte het toch nog behoorlijk wat moeite om het ding kapot te krijgen. De muren waren maar halfsteens metselwerk, maar van keiharde mortel gemetseld en met pure Portlandcement vertind. En het betonnen deksel bleek voldoende wapening te hebben dat we er waarschijnlijk wèl met de trekker overheen hadden kunnen rijden. Jammer, want hij was dus wel geschikt geweest voor regenwateropslag. Maar ja, dat weet je dus pas als je hem kapot gaat maken. En we wilden ècht niet het risico lopen om met de trekker of de bus er doorheen te zakken….

Het gat is weer opgevuld en kan nu mooi een jaar of twee ‘nazakken’, tot we aan de aanleg en bestrating van het erf toekomen. Dat is nu natuurlijk wel weer een modderpoel…

Wachten op de leemverf

Al sinds half augustus is het huis in een staat van enorme chaos, waar wij zo’n beetje tussendoor kamperen. Dat begon de dag dat ik alles uit de slaapkamer en woonkamer naar boven had gesjouwd. Omdat ik haast had niet alles super netjes geordend en gelabeld (zoals het de afgelopen jaren op de zolder van de werkplaats stond) maar gewoon alles ergens neergezet, al dan niet in verhuisdozen, met het idee dat ik het nog zou ordenen in de loop van die week. Maar de rest van die week bracht ik in het ziekenhuis door, en daarna was de leemweek met een huis vol mensen, en daarna moest ik herstellen en was iedere vrije minuut hard nodig om urgente klussen te doen die waren blijven liggen, zoals het oliën van de kozijnen buiten.

Dus sinds half augustus slapen we op de studeerkamer, is de zithoek op de overloop omringd door stapels dozen en OSB-platen en was alleen de keuken enigszins bruikbaar en gezellig. En vóór het leemweekend van 6-8 oktober trokken we ook nog de grote keukenkast van de muur (zodat daarachter gestuukt kon worden), waardoor de keuken maar half zo groot was als normaal.

Eigenlijk hadden we gehoopt half oktober in elk geval de slaapkamer weer naar beneden te kunnen verhuizen, en hopelijk ook de woonkamer. We hebben namelijk één harde deadline: 6 december wordt het nieuwe aanrecht in de keuken geplaatst (en worden de keukenkastjes professioneel gesteld). Vóór die tijd moet de wand achter de keuken dus gestuukt en geverfd zijn. Maar dat moet in etappes en de leem heeft tijd nodig om te drogen. Dus we zouden het weekend van 4 november de keuken ontmantelen en met die muur beginnen.

Na het leemweekend van 6-8 oktober besloten we dat we de overige muren gingen afwerken met basisleem en dan schilderen. Tijd zat om de slaapkamer en woonkamer nog af te maken vóór 4 november. Ik heb snel de kleurenwaaier van de leemverf besteld. Helaas duurde het even voor die kwam. Maar gelukkig, toen die er eenmaal was volgden een dag met zon en een dag met regen, waarin ik telkens van kamer naar kamer liep om de verschillende tinten wit te vergelijken. Snel de verf besteld en toen maar wachten.

Helaas duurde het even voor de verf arriveerde. Eerst iets met grondstoffen die op waren en gehaald moesten worden. En toen de bestelling eindelijk aankwam ontbrak de verf voor de slaapkamer. Na héél veel heen en weer bellen en mailen bleek ik de verkeerde zending te hebben gekregen. De doos met mijn verf stond in Rotterdam. Maar nog op een postkantoor, want degene wiens verf ik had gekregen zat tijdelijk in het buitenland. Die heeft toen wel iemand anders verzocht om de doos op te halen en te controleren wat er in zat, maar intussen waren we alweer een week verder en had ik alleen in de bijkeuken twee muren kunnen verven.

En moesten we dus de keuken van de muur gaan halen en de kalkhennep rond de ramen wegzagen, met de gebruikelijke centimeter stof op de hele benedenverdieping als gevolg.

En dus zitten we nu in de situatie die ik had gehoopt te kunnen vermijden: nu is het in letterlijk ALLE ruimtes een chaos en ligt het vol met stof en leem en is er geen enkele gezellige plek meer waar je kunt zitten of je terugtrekken uit de rotzooi. We hebben in de bijkeuken een tijdelijke keuken ingericht (met de ladenkasten uit de keuken) en daar hebben we twee dagen naast een hoekje van het aanrecht gegeten omdat zelfs de keukentafel niet meer bruikbaar was.

(Overigens best wel een prima tijdelijke keuken, alleen geen plek voor een tafel.)

Maar de eerste leemlaag zit op de keukenmuur! Nu snel opruimen en de slaapkamer verven! En de kachel aansluiten, want het schijnt toch nog herfst te gaan worden dit jaar.