Internet!

Toen we hier in 2017 kwamen wonen was de grote vraag: hoe regelen we het met internet? Want zonder internet gaat het niet, dat was net zo’n grote prioriteit als drinkwater.

De Hoeve had in 2016 geen zin om te wachten tot de provincie haar voornemen om het buitengebied van glasvezel te voorzien eindelijk zou waarmaken. Dus ging het dorp met het bedrijf ‘Northned’ in zee. Die hebben een hoge mast naast het dorpshuis geplaatst. Vanaf daar komt er via een straalverbinding (soort radiosignaal) internet naar een ontvanger die je bij je huis moet plaatsen.

Daarvoor moet je wel een zichtverbinding hebben met de mast. En bij ons staat daar de houtwal tussen. We vonden een plekje langs de sloot waar je de mast nèt kunt zien door een gaatje in de houtwal. Daar staat al drieëneenhalf jaar de ontvanger op een paaltje langs de sloot. Vanaf daar loopt Het Heel Belangrijke Draadje op prikkertjes langs de sloot, vervolgens door de takken van de Grote Eik, langs de dakrand van de werkplaats (oorspronkelijk stond daar dus de Westschuur), door de hoge kersenboom en de meidoornhaag naar de stacaravan. Vandaar liep er ook nog een draadje over de hooizolder naar het kantoor in de oude boerderij, maar dat is eind 2018 opgedoekt toen we de rest van de boerderij afbraken.

Bij alle transformaties die ons erf de afgelopen drieëneenhalf jaar heeft ondergaan hebben we dus steeds zeer zorgvuldig rond Dit Heel Belangrijke Draadje gewerkt. We zijn er (tot nu toe…) in geslaagd het niet kapot te maaien of door te knippen bij het snoeien van de heg. En het internet deed het eigenlijk prima. Zelfs sinds we afgelopen jaar non-stop aan het Zoomen, Teamsen en Skypen zijn hebben we niets te klagen.

Maar niet iedereen in het dorp heeft internet via die mast. Veel mensen kampen met vreselijk traag internet. Er was dan ook al járen sprake van dat er glasvezel zou worden aangelegd. Eind 2018 leek dat concreter te worden. Dat ontaardde in een ware concurrentiestrijd tussen twee aanbieders.

We vroegen ons wel af hoe dat dan zou lopen, want de voorspelling was dat de glasvezel in het derde kwartaal van 2019 zou worden aangelegd. Maar het kon alleen “als u een Geschikte Meterkast heeft”. En wij wisten in januari 2019 vrij zeker dat we in het derde kwartaal nog geen geschikte meterkast zouden hebben. Maar goed, komt tijd, komt raad. We meldden ons aan bij Kabel Noord. En toen werd het stil, terwijl wij rustig doorbouwden.

Dit is het allereerste begin van de meterkast: de mantelbuis voor de toekomstige drinkwaterleiding, augustus 2019
September 2019: de meterkast na de eerste laag schuimbeton, met buizen voor elektra en de glasvezelkabel!

In het derde kwartaal van 2019 hoorden we inderdaad weer iets van Kabel Noord: de meterkast werd geïnspecteerd. Precies op de dag dat ons houtskelet werd geplaatst. “Tja”, zeiden we, “daar ligt hij. Maar hij is nog niet helemaal afgesloten…”

De maanden daarna ontstond er een waar zwembad rond de meterkast, wat pas opdroogde in april.

In mei 2020 werd de glasvezel eindelijk uitgerold. De logica achter de volgorde is ons nooit duidelijk geworden, maar maandenlang zag je overal ploegjes (veelal Poolse) werknemers graven in de berm.

En op een dag zagen we dat er ook glasvezel tot op ons terrein was gespoten! Wel precies middenin een cluster jonge boompjes, waarvan er al een paar omgetrapt waren. We hebben een bordje neergezet met het vriendelijke verzoek om de boompjes een beetje te ontzien bij de werkzaamheden.

En zowaar, op een dag vlak vóór de kalkhennepweek in juni 2020 kwamen drie keurige Poolse jongens de glasvezel aanleggen tot aan de deur. Netjes in overleg meegedacht over de beste route voor de kabel in verband met de boompjes en mogelijk toekomstige werkzaamheden, tot een paar meter voor het huis. Nog niet tot ín het huis, dat gebeurde een paar weken later. Door wéér een andere ploeg.

“Als het in dit tempo door blijft gaan dan staat het huis er tegen de tijd dat de glasvezel wordt aangesloten” dachten wij.

En dat was ook zo. Begin februari kwam er een monteur het eerste kastje plaatsen. En vorige week is de aansluiting compleet gemaakt. Dus nu hebben we internet in het huis. Inderdaad, nog vóór er enig ander draadje ligt.

In de stacaravan en het kantoor loopt het nog via het Heel Belangrijke Draadje. We zien wel even hoe lang dat nog goed gaat. Misschien wonen we tegen de tijd dat de Northned-mast wordt afgebroken zelf al in het huis. En anders trekken we wel weer een Belangrijk Draadje de andere kant op. Intussen kunnen we – met de kachel aan – kantoorwerk doen in het huis!

Wanden en vloeren

Om onszelf weer wat energie in te blazen hebben we afgelopen week versnelling in de bouw gebracht door weer eens de aannemer in te schakelen. In vier dagen hebben Frits en René het frame voor bijna alle binnenwanden ingemeten en aangebracht. En aan één kant dichtgezet met (dun) OSB. Wat voor beplating er op de andere kant komt en wat er precies tussen de beplating komt verschilt per ruimte. Sommige wanden moeten waterbestendig zijn, andere (bijvoorbeeld tussen de wc en de woonkamer) geluidsdicht. En er moet een ondergrond op waarop je goed met leem kunt stuken.

De mannen zijn samen een uur of zestig bezig geweest. Zelf zouden we er ongeveer honderd uur over hebben gedaan, denken we. In de praktijk zouden we daar snel twee maanden verder mee geweest zijn… Soms is het ook wel lekker om iets te laten doen!

Intussen heeft Joris de geschilderde vloerplanken / plafonds aangebracht boven de woonkamer en keuken.

Het is een heel ander huis geworden! De ruimtes lijken nog wel erg hoog en – afgezien van de woonkamer en keuken – vrij donker. Dat komt doordat de vloer nog 25 cm omhoog gaat (schuimbeton en dekvloer) en er nog een paar strategische (grote!) dakramen geplaatst moeten worden. En er komt nog een binnenraam tussen de badkamer en de bijkeuken, maar we weten nog niet precies waar.

Het volgende project is de aanleg van het riool naar de septic tank. En daarna het weer ‘aanheuvelen’ van het huis. Dan kan ik ook eindelijk de tuin rond het huis gaan aanleggen!

Hulp!

Amanda, die vorig jaar ook heeft geholpen met de kalkhennep, verveelde zich. En vroeg of ze niet een dagje mocht komen helpen. Nou, er is altijd genoeg te doen 🙂 En we mogen één persoon per dag ontvangen.

Dus we hebben wortelstronken verwerkt tot een creatieve rand voor de ‘voortuin’ zodat de plek vrijkwam waar het houthok moet komen en een fundering van stoeptegels aangelegd voor het bouwen houthok, een ontiegelijke hoeveelheid planken geschuurd en geschilderd voor de verdiepingsvloer / plafond woonkamer en keuken en als kers op de taart nog een hele middag overwoekerd prikkeldraad uit braamstruiken lopen peuteren (wat echt verschrikkelijk akelig rotwerk is). Hoera! Zulke hulp kunnen we vaker gebruiken!

Ook omdat het natuurlijk wel héél fijn is om weer eens iemand anders te zien. Net als iedereen beginnen we erg naar versoepelingen in het sociaal verkeer te verlangen. Al doet Plaatselijk Belang haar best met voor de ‘mienskip’ georganiseerde quarantainebingoavonden.

Maartse buien

De tweede helft van februari en eerste helft van maart is ieder jaar een moeizame periode. Het weer is koud, het land is grauw en ik denk weemoedig aan de tuin in Amersfoort, die door het warme stadsklimaat en de beschutte ligging op het zuiden altijd al in februari vol narcissen stond. Hier staan ze nog nauwelijks boven de grond (al komen er wel al katjes aan de wilgen) .

En het leven in de stacaravan is, zoals eerder gezegd, in de zomer net wat makkelijker te doen dan in de winter. Aan het eind van de winter gaan we héél erg verlangen naar zon en warmte. En het lijkt een patroon te worden dat de ergste winterkou tegenwoordig ook in februari en maart valt. Net als we echt genoeg beginnen te krijgen van ‘knus bij de kachel kruipen’.

Het hielp ook niet dat ik opeens een brainwave had over hoe we het huis speelser, opener, zonniger en bovenal: compacter en efficiënter hadden kunnen maken. Lengte, breedte en dakhelling zijn hetzelfde als van de oude boerderij. Toch horen we van veel mensen (en vinden we zelf ook) dat het véél groter oogt. Dat komt vooral doordat de nok hoger en (behoorlijk) langer is. We hebben boven ook wel erg veel ruimte. Die we eigenlijk niet nodig hebben.

Ik ging toch eens nazoeken hoe we vier jaar geleden nu ook alweer tot het besluit waren gekomen om zo groot te bouwen. Dat bleek deels voort te komen uit wat de gemeente toen zei over hoe de regels in het bestemmingsplan moesten worden opgevat. We wilden zoveel mogelijk mogelijkheden openhouden voor plannen die we hier hebben en dan leek het verstandig om in één keer een royaal volume neer te zetten. Maar intussen horen we van andere mensen hele andere dingen over hoe die regels worden toegepast. Dan hadden we de aangebouwde schuurruimte voorlopig kunnen schrappen. Dan was het boven een stuk compacter geweest.

Bovendien had de architect toch wel andere ideeën over wat acceptabele afmetingen waren voor ruimtes dan wij. Of zijn tekenprogramma klopte niet. Binnen dezelfde buitenmaten hebben we nu grotere ruimtes dan op tekening. Dat had overal best een beetje minder gekund. Dan had – zelfs zonder de schuurruimte te schrappen – het gebouw tot een meter smaller kunnen zijn en wel drie meter korter. Met een meter smaller zou ook de nok een meter lager (en drie meter korter) geweest zijn. Dan zou het gebouw mooier bij de schaal van het landschap hebben gepast en zouden we boven minder loze ruimte hebben gehad.

En we hebben alleen nagedacht over de mogelijkheid van een aanbouw aan de zuidoostkant. Net als het huisje wat er al was. Die hebben we al snel laten vallen, omdat het bouwtechnisch erg ingewikkeld en duur werd. Zeker met de grote glazen gevel die de architect had getekend.

Dus werd het ontwerp versimpeld. En plakten we er een dakkapelletje en een luifeltje bij de voordeur aan, om het nog enigszins smoel te geven. Want een beetje saai vonden we he wel zo.

Maar als we een kortere / kleinere stelp hadden gemaakt had er aan de zuidWESTkant een (kleine) aanbouw gepast. Met een wat kleinere keuken en een iets uitgebouwde woonkamer. Dan zou de vorm van het huis veel meer zijn geweest zoals de meeste boerderijen hier in de streek. En had de voorgevel minder saai geoogd. En dán hadden we een glazen gevel ZW-ZO-ZW kunnen maken. Dan hadden we meer zon (passieve energie!) in huis gehad, veel mooiere zichtlijnen vanuit het huis èn een plek voor een beschut terras pal op het zuiden met prachtig uitzicht op de poel. Heel veel gemiste kansen dus.

Daar krijg je sombere buien van. We waren toen ook wel met èrg veel dingen tegelijk bezig. Helaas… voortschrijdend inzicht. We kunnen de gevels nu niet meer aanpassen of het huis verkleinen.

Al blijven er wel kleinere aanpassingen komen. Zo merken we dat nu thuiswerken (en vooral: thuis vergaderen! ) het Nieuwe Normaal is, we toch ergens een tweede werkkamer moeten bouwen. De beoogde ruimte voor studeer / werkkamer is groot genoeg (te groot, eigenlijk), maar leent zich niet om te splitsen. Ruimte zat onder dat enorme dak voor een tweede kamer, maar dat betekent ook dat er een extra dakraam nodig is. En dat roept weer de vraag op hoe we het gaan doen met de zonnepanelen. Temeer omdat er (vlak nadat we de bouwvergunning kregen) allerlei berichten in de media verschenen over dakbranden door verkeerd aangelegde zonnepanelen.

We overwogen kortstondig om de zonnepanelen op een bijgebouw te leggen, maar het grootste deel van ons erf is toch wel erg beschaduwd. En in het weiland gaat ook niet; dat heeft een agrarische bestemming en de provincie heeft juist regels vastgesteld om aanleg van zonneparken op agrarische grond tegen te gaan. Bovendien vinden we het weinig fraai. Dus zo komt het grote dakoppervlak toch van pas… even puzzelen hoe we de zonnepanelen (en zonneboiler) er zó op passen dat we ook nog een tweede dakraam kunnen maken.

Daarvoor zal dan her en der weer een deel van de isolatie eruit moeten, maar dat hadden we al voorzien. Nu het hele dak geïsoleerd is blijft het overigens wel heerlijk warm binnen! Alleen trekt de warmte uiteraard allemaal naar boven. Het wordt dus hoog tijd voor een verdiepingsvloer.

Even een detailfoto van de isolatie rond de dakdoorvoer van de kachelpijp. Dat heeft Joris een heel dag gepuzzel en gevloek gekost. Maar nu is het brandveilig, stevig en goed geïsoleerd.

Winterweer

Na drie dagen kwam een boer uit het dorp ons uitgraven (nou ja, hij kwam eigenlijk de buren uitgraven. Maar we vonden het niet heel erg dat hij ons pad ook meenam. We waren er namelijk achter gekomen dat er nog plenty eten in huis was… maar de flessen wijn die er nog lagen zomerse prosecco bleken te zijn!)

De schapen werden zéér ongedurig in de stal. Nu breng ik ze ’s ochtends naar de wei. Eerst vonden ze het maar niets, die sneeuw, maar nu lopen ze ijverig in de sneeuw te krabben op zoek naar gras. Omdat er niet zoveel staat (en de hoogdrachtige dames natuurlijk wel wat nodig hebben) breng ik ze twee keer per dag lauw drinkwater en elke dag een kuip met hooi. ’s Ochtends en ’s avonds krijgen ze in de stal brokjes en ’s nachts staan ze op stal en kunnen ze zoveel hooi eten als ze willen.

En als de zon er dan bij gaat schijnen is het wel een subliem winterlandschap, om ons heen!