Onze oude bus Joop, die zo vrolijk beplakt was met kleurrijke bloemetjes, kwam dit jaar niet meer door de APK. Dat hadden we al verwacht, en we hadden ook besloten om dan nu maar over te stappen op elektrisch. We houden in de zomer namelijk behoorlijk wat zon over.
Eigenlijk wilde ik ook een wat kleiner karretje. Maar dat blijkt bij elektrische (en überhaupt bij nieuwe) auto’s lastig. Vooral omdat Joris wel laadruimte wilde.
Uiteindelijk werd het daarom een heuse serieuze Nieuwe Bus. Wat wij niet wisten, was dat die ook een heuse serieuze levertijd hebben. En zo hadden we dus drie maanden lang maar één auto. En dan merk je opeens dat dat op het platteland best lastig is. Want Joris heeft die drie dagen in de week nodig om naar de trein te rijden. Als ik dan ’s ochtends een vergadering had in Oldeberkoop en ’s middags een tandartsafspraak in Wolvega was mijn dag meteen vol, en had ik mijn fietskilometers ook wel binnen.
Op 20 juli arriveerde dan eindelijk de Nieuwe Bus. Vanwege zijn gedrongen uiterlijk, zwijgzame karakter, halfgeloken oogjes en op een ringbaardje lijkende bumper doopten we deze krachtpatser Jerommeke.
Jerommeke zag er nog wel uiterst serieus uit. Joris kreeg onmiddellijk commentaar van de mannen van de houthandel. “Hee, geen bloemetjes meer?”
Bovendien is een gepersonaliseerd busje een prima diefstalpreventie. Dus bestelde ik een ontzaglijke stapel autostickers in de vorm van hippie-margrieten. En togen we naar Eenrum, om die onder begeleiding van Mireille een beetje artistiek verantwoord op het groene gevaarte te plakken.
Jerommeke heeft, in tegenstelling tot Joop, drie zitplaatsen voorin. Kon Aska gezellig mee. Ze wilde wel graag met d’r koppie op de knie van de baas liggen.
In Eenrum kreeg Jerommeke eerst een sopje, want door het droge weer was hij erg stoffig geworden.
Mireiile adviseerde ons om eerst de stickers met stukjes afplakband op te plakken, om een mooie verdeling te krijgen.
Wij bleken een conservatiever idee over de verdeling te hebben dan Mireille. Maar gelukkig waren er wel genoeg bloemetjes.
En toen opplakken. Best spannend. En bij de grootste margrieten ook best lastig!
Het Jerommeke werd echter steeds mooier met die bloemetjes in zijn haar!
Wij vinden hem heel stijlvol geworden. Bij de houthandel hadden ze ook geen commentaar meer. We zijn benieuwd hoe lang het duurt voordat heel Weststellingwerf ons Jerommeke (her)kent.
