Asbest- derde ronde

We hebben de afgelopen dagen hard gewerkt aan het leeghalen van het huisje. De smerige lagen tapijt en zeil zijn eruit gehaald (daaronder lagen kranten uit 1962 op de vloer – een leuk doorkijkje naar het verleden. We hebben ze niet bewaard, want we gaan er vanuit dat de Leeuwarder Krant wel ergens digital gearchiveerd zal zijn).

Daarna was de beurt aan het tussenwandje-met-inbouwkast tussen de twee kleine slaapkamertjes. Dat leek als één van de weinige onderdelen geen zelfbouw – het zat verbazend degelijk vast. Al het overige inbouwmeubilair, zoals de keukenkastjes en de hoekkast in de ‘eetkamer’, waren duidelijk  zelf gemaakt van op de kop getikte onderdelen.

De voorzetraampjes (afkomstig uit het ouderlijk huis van onze buurvrouw, volgens haar zeggen) die tegen de slaapkamerraampjes gespijkerd waren gingen eruit (wat de ventilatie en het uitzicht aanmerkelijk verbeterde).

En toen konden de saneerders aan de slag voor de derde ronde asbestsanering: de betimmering aan de binnenkant van de twee slaapkamertjes en de aangebouwde ‘eetkamer'(waar wij onze kantine hadden). Dit is een (dure!) ‘binnensanering’, dus moest met alle heisa worden uitgevoerd: De hele kamertjes afgeplakt tot een soort tent, waar 14 pascal onderdruk op kwam te staan en waar de als maanmannetjes uitgedoste saneerders eerst moesten douchen vóór ze weer in de buitenlucht mochten komen. Daarna stond de pomp nog de hele nacht te loeien en de volgende dag kwam er een onafhankelijk bureau luchtmonsters nemen (wat ook twee uur duurde) en meten, vóór het geheel werd vrijgegeven en de hele santenkraam weer kon worden afgebroken.

(Nu wil ik de gevaren van asbest niet bagatelliseren, maar als je er dan bij bedenkt dat de oude mijnheer continu overal stukkies asbest tegenaan timmerde en zaagde en overal stukkies asbest had rondslingeren en dat hij op zijn 96e lichamelijk nog kerngezond is, zij het dan in hoge mate dement, dan vraag je je toch af of het wellicht niet een heel klein pietsje doorgeslagen is allemaal…)

Dit is de douche, door het raam heen gefotografeerd

Nu de asbest weg is, is goed te zien dat het huisje echt niets voorstelt. De originele woonkamer heeft nog muren van 1 steen dik – de muren van  de aanbouw waar de 2 slaapkamertjes in zaten  (oorspronkelijk waarschijnlijk de keuken) en de later eraan gebouwde ‘eetkamer’/ kantine  zijn maar een halve steen dik. Langs de kunststof kozijnen met dubbel glas  (duidelijk zelf geplaatst) kan je zó naar buiten kijken.

Door de nattigheid van de asbestmannetjes-douche komt het behang op de muren van de woonkamer er zó af. Er zitten kranten onder, zelfs nog uit 1989! Ik herinner me dat mijn moeder me omstreeks die tijd vertelde dat er ‘vroeger’ kranten onder het behang geplakt werden. Voor de oude man was ‘vroeger’ in 1989 duidelijk nog niet afgelopen.

De kranten uit eerdere jaren geven weer leuke inkijkjes in het verleden.

Er moet nog één plaat asbest gesaneerd worden voor we echt kunnen gaan afbreken: die zit als dakbeschot onder de pannen van de kleine kamertjes. Dat is een ‘buitensanering’, die weer om andere heisa vraagt:  tot 5 m rondom moet alles opgeruimd en schoongemaakt, het gras kort gestrimd en aangeharkt worden, opdat een visuele inspectie goed mogelijk is.

Nou moesten we toch opruimen, want er heeft zich zo langzamerhand van alles rond het huisje opgehoopt wat toch weg moet vóór we kunnen gaan slopen. Het verwijderen van de pannen was eng, we kunnen niet op die plaat gaan zitten. Joris heeft ze zo ver weg gehaald als hij vanaf de steiger kon reiken./ Hopelijk nemen de asbestmannetjes er genoegen mee.

De oude man had een ingenieuze constructie gebruikt bij de dakafwerking (windveer): Hij had oude kunststof goten (van weer andere buren) over de verrotte windveren heen gelegd en verzwaard met ijzeren pijpen. Bijzonder…

 

 

Glasvezel

Het dorp gonst van de geruchten. En niet alleen ons dorp, in heel Weststellingwerf is het onrustig. Wat is het geval?

Na héél veel jaren voorbereiding, en lobbywerk, en aanbestedingen, en tenders, zou er dit jaar eindelijk glasvezel worden aangelegd in  de gemeente. De precieze voorgeschiedenis speelde zich af voordat wij De Hoeve in het vizier kregen, maar er was een tender vanuit de provincie, en die heeft het bedrijf Kabel Noord gewonnen. Dat legt in diverse Friese gemeenten glasvezel aan, in samenwerking met de provincie en gemeenten.

Nu kregen we in december opeens ook een brief van een andere partij: Glasvezel Buitenaf. Dat is ook een bedrijf wat glasvezel aanlegt, afkomstig uit de Achterhoek. Zij hebben ook al in heel wat gemeenten een netwerk aangelegd.

Kabel Noord hanteert als voorwaarde om aan te leggen dat zich minstens 60% van de huishoudens moet aanmelden. Glasvezel Buitenaf hanteerde een ondergrens van 50%.

De afgelopen weken  waren er informatie-avonden van beide partijen. Naarmate de concurrentiestrijd heviger werd liet Glasvezel Buitenaf de ondergrens helemaal vallen. Op hun eigen website zeggen ze:

“Afgelopen week vonden er drie informatieavonden plaats van Glasvezel buitenaf in Weststellingwerf. Tijdens deze avonden heeft Glasvezel buitenaf gemerkt dat er veel onduidelijkheid is onder de inwoners. Zij zijn bang dat als twee glasvezelaanbieders campagne voeren er een groot risico is dat beide partijen de aanmelddrempel niet halen. Glasvezel buitenaf heeft goed geluisterd naar deze inwoners en heeft daarom besloten: Wij gaan glasvezel aanleggen in het buitengebied van Weststellingwerf.
Alle adressen die op dit moment geen coax of glasvezelaansluiting hebben, kunnen een abonnement afsluiten bij Glasvezel buitenaf. Iedereen die dit vóór 4 maart doet, krijgt zonder extra aansluitkosten een glasvezelaansluiting.”

Dus of zich nu 10% van de inwoners aanmeldt of 50%, glasvezel komt er. Dat  klinkt mooi. Maar dat is wel een risico voor het bedrijf, zoals de lokale krant ook aangeeft. En wat lees ik op de website van de gemeente?

“Omdat het belangrijk is dat er glasvezel komt in het buitengebied, werken de Friese gemeenten en de provincie hier al geruime tijd aan. […] De provincie besloot in 2017 met Kabelnoord in zee te gaan. Kabelnoord ondertekende een overeenkomst met de provincie en de Friese gemeenten, waarin afspraken zijn vastgelegd waaraan Kabelnoord zich moet houden. De afspraken zijn onder andere:

  • Vaste tarieven
  • Aanleggarantie bij alle witte adressen bij minimaal 60% belangstelling

Deze afspraken  en daarmee garanties zijn er met andere marktpartijen niet.”

Het is voor ons wel relevant. Want wij liggen natuurlijk ver van de weg af. Dus een potentiële aanbieder moet om ons aan te sluiten bovengemiddeld grote kosten maken. Zijn ze daartoe bereid? Gisteravond berichtte Omrop Fryslan: 

“Het verschil tussen de twee aanbieders lijkt te zitten in de zogenoemde ‘moeilijke adressen’: adressen die geïsoleerd liggen door afstand of water. Kabelnoord doet 100 procent, als ze de ondergrens halen. Het Almelose bedrijf spreekt zich nog niet helder uit over de moeilijke adressen. “Misschien laten we die liggen of komen we er met een apart aanbod”, zei een woordvoerder maandag.”

Hmmm. Dus er is een kans dat we ná sluiting van de reactietermijn, als we niet meer kunnen kiezen, opeens horen dat het toch niet doorgaat of duurder wordt? Het is namelijk zo, dat aan de tender van de provincie oorspronkelijk slechts een aansluitverplichting hing van 95%. Dus ik hield er steeds rekening mee dat wij bij die 5% adressen zouden zitten die niet in aanmerking komen. Maar intussen heeft Kabel Noord aangegeven dat als ze de 60% deelname halen ze íedereen gaan aansluiten. Ook die 5% ‘moeilijke’ adressen.

Op de klantenservice pagina van Glasvezel Buitenaf heb ik nagevraagd hoe het nu zit met de ‘moeilijkheid’ van ons adres.

“Geeft uw bedrijf garantie dat ik ook daadwerkelijk word aangesloten als ik me bij jullie aanmeld? Ik woon op 300 m vanaf de openbare weg en die openbare weg is een pad wat we met slechts één ander huishouden delen. De afstand van ons huis tot aan een ‘echte’ weg is 500 m.”

Ik kreeg snel antwoord:

“Geachte dhr. Korf,
Hartelijk bedankt voor uw bericht! Uw adres is toegevoegd aan ons ontwerp. Als u zich aanmeldt, leggen wij glasvezel aan op uw adres ongeacht de afstand. Zolang er geen coax of glasvezel aanwezig is op uw adres, gaan wij aanleggen. “

Toch zit het me niet lekker. Hoe ziet dit bedrijfsmodel er eigenlijk uit voor Glasvezel Buitenaf?

Kabel Noord heeft een businesscase waarbij het per adres zo’n €4500 kost om adressen aan te sluiten. Zeggen ze. Dat is een gemiddelde (ons adres is ongetwijfeld duurder! 😉 , en dat wordt alleen rendabel als er 60% van de mensen uit Weststellingwerf deelneemt. Zo begreep ik op de info-avond. Ik neem aan dat die berekening gewoon is gemaakt door de lengte van de wegen te leggen naast het aantal adressen dat langs de wegen ligt, enkele gefundeerde aannames te maken over variabelen zoals de afstand van de huizen tot aan de weg en te kijken hoeveel procent van die adressen dan moet meedoen om het winstgevend te maken.

Nu claimt Glasvezel Buitenaf dat ze ook gaan aanleggen als er maar 10% van de inwoners deelneemt. Logischerwijs kost het dan per adres gemiddeld 6 x zoveel. De afwijking wordt wel groter, want het kan 10% zijn die vlak bij elkaar woont of 10% die ver uit elkaar woont. Het getal komt dichter bij het werkelijke gemiddelde te liggen naarmate we het over hogere percentages hebben. Maar laten we even uitgaan van 6 x zoveel. Dat is dus €27.000 per adres!

Gezien de concurrentiestrijd tussen de twee kan ik me best voorstellen dat Glasvezel Buitenaf bereid is om in Weststellingwerf enig verlies te lijden om hun goede naam te houden en marktpositie te veroveren. Maar het verschil met de prijs die je betaalt voor aansluiting (€1600 bij Glasvezel Buitenaf, Kabel Noord vraagt €1800) is enorm. Per aan te sluiten huishouden maakt Glasvezel Buitenaf dan dus zo’n €25.000 verlies.

Weststellingwerf heeft ruim 11.000 huishoudens. Dus als maar 10% daarvan zich aanmeldt boekt Glasvezel Buitenaf willens en wetens een mogelijke verliespost in van rond de 1100 x €25.000 = €27.500.000

In dit bedrag zitten flink wat aannames (waaronder de werkelijke kosten voor een aansluiting) ; het kan wat lager uitvallen, maar ook een stuk hoger (bijvoorbeeld als die 10% aanmeldingen verspreid over de gemeente op afgelegen adressen liggen). Evenzogoed, ettelijke tientallen miljoenen mogelijk verlies, dat is nogal wat. Ik heb geen verstand van bedrijfseconomie, maar  begin me af te vragen of dat dat wel kan kloppen voor een bedrijf van deze omvang.

Want als het bedrijf dat gaat aanleggen failliet gaat vlak vóór of tijdens de aanleg van glasvezel, dan hebben de mensen die zich bij hen hebben aangemeld dus helemaal niets. En als de andere partij intussen heeft besloten af te zien van aanleg in Weststellingwerf gaat de hele glasvezel niet door.

Gelukkig staan we er niet alleen voor om een besluit te nemen. Op de dorps-whatsapp worden verwoed meningen en overwegingen gedeeld. De verschillende Stichtingen Dorpsbelangen en Plaatselijk Belangen en de overkoepelende Vereniging Kleine Dorpen gaan deze week nog in conclaaf. Over één ding is iedereen het eens: liever vandaag dan morgen glasvezel! Dus hopelijk leidt deze hele concurrentiestrijd niet tot tweespalt, zoals Omrop Fryslan waarschuwt, maar juist tot eensgezindheid en en gezamenlijk besluit.

Oproep!

Een nieuw jaar en een nieuwe fase in ons project!  De komende weken gaan we de oude boerderij afbreken. De elektriciteit is er intussen af. Het volgende wat er af moet zijn de dakpannen. Voor het werk op het dak (gevaarlijk! je weet niet in wat voor staat de panlatten zijn!) huren we de aannemer in,  maar het is handig om beneden aan de glijbaan veel  handjes te hebben om dakpannen op pallets te stapelen. Het allermooist is het, als we zoveel mensen hebben dat er ook mensen bezig kunnen om de dakpannen direct óp de werkplaats te leggen. Maar of dat gaat lukken?…

Bij deze een oproep voor iedereen die zin heeft in een (half) dagje lekker werken met een gezellige groep. Uiteraard zorgen we voor goede catering, handschoenen en helmen!

Heb je geen zin in dakpannen, maar wil je wel een dagje komen helpen, dan hebben we nog een klus: bomen planten. Er moeten nog ongeveer 300 bomen en boompjes de grond in de komende weken. Wie helpt er mee? 

 

Kipkaravaan

De afgelopen dagen zijn er weer veel bomen en boompjes de grond in gegaan. Aan de achterkant is ons erf nu begrensd door een prachtige meidoornhaag. Die moet twee weitjes omgrenzen die relatief veel schaduw hebben en waar we de dieren dus goed in de zomer kunnen laten grazen.

Onze bedoeling is om zowel de schapen als de kippen regelmatig op een schoon stukje gras te zetten. Dan krijg je minder snel problemen met wormen en andere parasieten.  En ze kunnen dan lekker vers gras eten en het gras mooi kort houden.  Met de schapen  gaat dat tot nu toe prima. We hebben elektrische schapennetten van 1,08 m hoog (wolf-proof!) die makkelijk te verplaatsen zijn.  Ik verplaats het hek, intussen zoeken de schapen naar lekkere hapjes over het weiland, en zodra ik met een bakje brokjes rammel rennen ze naar me toe  en kan ik ze in hun nieuwe weitje zetten.

Met de kippen zelf zou dat ook nog wel kunnen. Maar het kippenhok is wat anders. Dat is loodzwaar en superdegelijk. Het was ook niet echt als mobiel bedoeld. We hadden dus meteen al het plan, toen we onze plek kochten, om er een onderstel op wielen voor te maken. Daarvoor hebben we allerlei karretjes en oude auto-assen uit de zooi bewaard. Maar ja, tijd! Er is al zoveel te doen!

Toen zag Joris op Marktplaats een ‘IBC-container-karretje’. Vlakbij. En helemaal perfect voor het kippenhok!

Maar hoe krijg je het hok op de kar? En daar kwam onze geweldige buurman Arnaud weer met de shovel helpen. Nog een heel gedoe, met blokjes, en precies pas, en het gewicht op de juiste manier verdelen (en natuurlijk precies tijdens de enige hoosbui van de hele dag).

Maar voilà: onze kip-caravan! Makkelijk verplaatsbaar met de trekker (en voor kleinere stukjes ook met de hand, hebben we al gemerkt).

Boomplantdagje

Ik heb een golfelleboog. Niet van al dat golfen op ons landgoed, maar van het stuken van de schuur. En een slijmbeursontsteking in mijn schouder. Allebei bekende klachten. Ik weet precies waar ze door komen (overbelasting) en ik weet ook precies wat ik eraan moet doen (RUST HOUDEN – hahahaha…).

Dus gisteren kwamen Barbara en Hans mij helpen met een zware klus: het inplanten van het ‘oude’ pad. Het pad liep eerst aan de buitenkant van de houtwal, omdat daar ook nog een huisje stond. Een klein strookje langs het weiland van de buurman hoort daar officieel nog bij ons perceel. Maar omdat er geen hek tussen stond reed het verkeer voor ons adres steeds verder het land van de buurman in. Daarom hebben we het toegangspad verlegd naar ‘binnen de houtwal‘. Het oude pad mag deel van de houtwal gaan uitmaken.

Maar ja, dat betekende dus wel dat het gemarkeerd moet worden. Want de buurman huurt vaak loonwerkers in om te maaien, en die letten niet op dat soort subtiliteiten. Die maaien netjes tot het randje. Vorig jaar had ik er al wat boompjes gezet, maar die werden dus afgemaaid. Dit keer hebben we er drie stevige palen vóór gezet en ruim 30 boompjes geplant in het oude pad. Daarvoor moest dus wel door een oude puinlaag heen gegraven worden. En daarom was het héél fijn dat Barbara en Hans kwamen helpen! Dank jullie wel!

 

Bedsteewand en schapen in de stal

De ‘mooie’ oude bedsteewand was waarschijnlijk één van de oudste delen van het huisje. Er is namelijk ooit een nieuwe vloer in gekomen, en een nieuwe voorgevel voor gezet, en alle andere delen zijn ook ooit een keer vervangen. Echt een stukje historie. Maar ja, wat moet je ermee. Leuk om een garderobe van te maken, of een kastenwand, maar we weten zo 1-2-3 niet waar en we hebben  ook geen plek om het op te slaan.

Gelukkig wilden onze overburen Eddy en Susan de bedsteewand wel gebruiken in hun boerderij-verbouwings-project. Dus gisteren is die verwijderd. Daarbij viel acuut de steunbalk die de vloer ondersteunde van de keldermuur, zodat ik de kelder in tuimelde.

 

Het oogt raar. Nu is de afbraak echt begonnen!

En ik moest bedenken wat ik met de schapen zou doen met oud& nieuw. Want het zijn inmiddels forse dames en als ze in paniek raken houdt een enkel schrikdraadhekje ze echt niet tegen. En het carbidschieten is op het weiland naast ons. Gelukkig hadden we de oude grupstal intussen vrijwel leeg. Met behulp van een oude deur (die ooit tussen de ‘entree’ en de ‘wagenschuur’ zat) heb ik een hokje omgebouwd tot provisorisch stalletje. Niet heel ruim, maar Arie en de dames gingen er gewillig in. Veel makke schapen, zoiets… Voorlopig kunnen ze er aan wennen dat ze ’s nachts worden opgestald. En met Oudjaar hoeven we ons dan geen zorgen te maken.

 

Fijne kerst!

De vergunning  is officieel binnen! Met als overwegingen erbij:

De aanvraag omgevingsvergunning betreft een energieneutrale woning en de bouw ervan geschiedt biobased circulair (bouwen met materialen met een lage milieubelasting). Dit is een zeer gewenste ontwikkeling. Milieuneutraal bouwen past binnen de omgevingsvisie; thema Weststellingwerf Klimaatneutraal; waarin in circulair bouwen als aandachtspunt wordt genoemd. In het coalitieakkoord “Samen werken Gewoon doen” staat beschreven dat wij een gemeente zijn die duurzaamheid stimuleert en omarmt. Tevens geeft het aan dat initiatieven tot hergebruik worden toegejuicht.

De welstandscommissie geeft in haar advies van 17 januari 2018 aan dat een dergelijk plan als deze aanleiding kan zijn om de toetsingscriteria meer op het huidige tijdsgewricht aan te passen.  Omdat het college duurzaam bouwen wil stimuleren is besloten om af te wijken van het welstandsadvies ten einde deze aanvraag mogelijk te maken. Dat is ook in het college besloten.

We bespeuren een zekere afstand tussen de visie van het gemeentebestuur en de werkwijze van de afdeling vergunningverlening 😉 maar we zijn ontzettend blij!

Dus nu zijn we hard bezig de boerderij leeg te halen. Wat een zooi komt er dan toch nog uit! Erg snel gaat het niet, want het is een heel gepuzzel hoe en waar we alles opslaan. We hebben

  • de nieuwe werkplaats, het kantoor en de zolder: voor zaken die echt droog, vorstvrij en (enigszins) schoon moeten blijven.

  • de ‘noordschuur’: die is half-open. Bij harde westenwind regent het dus een beetje in, maar het is er droog genoeg voor alles wat je normaal gesproken  in een schuur bewaart: fietsen, tuinspullen, tuinstoelen, de voorraad timmerhout, de steigers, allerlei oude bouwmaterialen die we mogelijk nog willen gebruiken…

  • de ‘zuidschuur’: dat is helemaal een wrak afdak. Dit voorjaar hebben we er een  zeiltje over gespannen maar het is een kwestie van afwachten wanneer hij uit elkaar waait. We hopen maar dat dat nog even duurt, want we hebben hem hard nodig! Daar staat de trekker, samen met wat oude landbouwwerktuigen die we te mooi vonden om weg te doen, de platte kar, ettelijke oude karretjes die ‘nog best eens handig zouden kunnen zijn’ en een heleboel oude balken en (sloop)hout die straks goed van pas gaan komen tijdens de bouw.

We krijgen bíjna alles wel ergens in. Behalve het brandhout (dat moet dus buiten onder een zeiltje)  en de 26 balen hooi! Die liggen er nog steeds, want er is nog plenty gras voor de schapen. Ik geef ze af en toe wel wat hooi en dat vinden ze erg lekker, maar het slaat nog geen deuk in de voorraad. Wat moeten we daar nu weer mee doen? (Het staat nu overigens ook niet echt droog: sneeuw waait zo door het dak van de oude stal heen.)

      

Al met al is het een groot feest om nu eindelijk ècht te gaan beginnen. Om de feestvreugde nog verder te vergroten kregen we een heerlijke kersttulband van de buurman wiens schapen dit jaar op ons land hebben gelopen. En een worstpakket en een fles wijn van de aannemer. (Worst, een tulband en een fles wijn – was dat niet wat er in Roodkapjes mandje zat?)

En zondag was de kerstmarkt van het dorp, met levende kerststal, kerstengelen, een kerstman in een rijtuig, een brassband in een tent en het koor van de Hoeve in het dorpshuis die afwisselend voor muzikale omlijsting zorgden, prachtige verlichting in het dorp (jammer van de regen!), lekkere hapjes en heel veel mensen die ons vrolijk begroetten alsof we hier al jaren wonen. Dat geeft een heel warm kerstgevoel!

En we kregen zóveel kerstkaarten van dorpsgenoten en buren, dat ik er tekortkwam!  Dus bij deze iedereen: vrolijk kerstfeest!

Bomen

Als we straks ons huis bouwen, gaat daar heel wat hout in. Daarom wil ik ook veel bomen terug planten. Vroeger was het een goed gebruik om, als er een boerderij werd gebouwd, direct ook een bosje aan te planten. Daaruit kon hout worden geoogst voor reparaties en te zijner tijd, na een eeuw of wat, zouden de bomen groot genoeg zijn voor toekomstige generaties om een nieuwe boerderij van te bouwen. Hier in Friesland heet zoiets een ‘iekenhiem’ (letterlijk: eikenhuis) heb ik begrepen.

Zoiets doen wij ook en Landschapsbeheer Friesland helpt ons erbij: vandaag zijn er 31 eiken langs de sloten geplant.  Vooralsnog zijn de boompalen dikker dan de boompjes zelf, maar dat komt vanzelf goed. Het ziet er direct heel anders uit!

Dat is nog niet het laatste plantwerk voor deze winter: Landschapsbeheer Friesland komt ook nog een meidoornhaag achter het erf planten en  ‘bosplantsoen’ op de nieuwe houtwal (die is aangelegd met de grond uit de poel). En zelf ga ik met nog meer ‘bosplantsoen’ (van Stichting Heg en Landschap) de lange singel dwars over het terrein aan de zuidoostkant verder herstellen en en her en der wat vogelbosjes planten. En dan heb ik nog een verlanglijstje voor het voedselbos: mispels, tamme kastanjes, kaki’s, nog één peer en twee appels, nashiperen, Japanse walnoot, Chinese kornoelje, olijfwilg, schijnaugurk…

 

Positief bericht!

De wethouder zou uiterlijk 15 december laten weten of het college bereid was af te wijken van het welstandsadvies. We begonnen al aardig bezorgd te worden, naarmate die datum dichterbij kwam. Maar gisterochtend ontvingen we eindelijk het verlossende mailtje:

Wij kunnen u meedelen dat het college afgelopen dinsdag heeft besloten af te wijken van het welstandsadvies voor de aanvraag van Ratellaan 4 in De Hoeve. Dat betekent dat er op dat punt geen weigeringsgrond meer is en de vergunning verleend kan worden.

Hoera! We durven het pas echt te geloven als we de vergunning in huis hebben, maar we zijn al ontzettend blij!

 

 

 

Kantoor verhuisd

Afgelopen weekend hebben we het kantoor verhuisd. Het is een enorme verbetering, zo’n kantoor wat tochtdicht is en wat gewoon lekker warm blijft met een pelletkacheltje (zodat je niet continue hout in de kachel hoeft te gooien).

Laatste beeld van het oude kantoor. Denk het vieze luchtje (oude man, hond en kachel) er maar bij.

Aska slaapt er ook al, de katten moeten nog over, dat komt als we een kattenluikje in de deur hebben gemaakt.