In de negen jaar dat we hier nu wonen hebben we vrij weinig geluk met de kippen. Telkens als we nieuwe kippen kopen leggen ze één seizoen, en dan stoppen ze er weer mee. Omdat we niet echt het hart hebben om ze te slachten blijven ze vervolgens rondscharrelen tot ze vanzelf omvallen.
We maakten ons ook niet al te druk over de ophef over PFAS in eieren. Onze kippen leggen toch niet zoveel. We hebben de eieren niet laten testen. Het kost veel geld, en intussen is gebleken dat tests maar een momentopname zijn. Eieren van dezelfde kippen, op dezelfde plek, kunnen een half jaar later opeens een heel andere uitslag geven.
En wij zijn zo oud dat we in onze kindertijd nog op plastic speelgoed met de meest gruwelijke weekmakers hebben lopen sabbelen. Oftewel, zoals een vriend zei: “Je moet toch ergens aan doodgaan”.
(Niet dat ik het een goede zaak vind dat we de leefomgeving zo ontzettend vervuild hebben dat het blijkbaar niet meer mogelijk is om kippen op een dierwaardige manier te houden, zonder dat hun eieren “onveilig” zijn. Maar ja, wat is “veilig”? Wij drinken in het weekend graag een glaasje wijn, met de bewezen kankerverwekkende stof alcohol erin. Ook niet veilig.)
Zo langzamerhand waren er genoeg kippen omgevallen om de toom weer eens uit te breiden. En het leek me leuk om nu eens ‘kleurleggers’ aan te schaffen, de nieuwste trend onder kippenhouders. Kippen die bijzonder gekleurde eieren leggen. Ik heb een Olivette gekocht, een Marans en een witgekleurde ‘groenlegger’. De Olivette (‘Olijfje’) legt olijfgroene eitjes, de Marans donkerbruine en de groenlegger legt ondanks de naam lichtblauwe eieren.
Omdat Floortje er nog bleekroze eitjes bijlegt, en Bianca af en toe een spierwit eitje, is het nu elke dag Pasen!
Nadat de eitjes gelegd zijn mogen de kippen tegenwoordig lekker vrij scharrelen. Onder toeziend oog van Aska (en alleen als ik er ook een oogje op kan houden dat ze niet de moestuin of siertuin in gaan…)